Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedicht. Alle posts tonen

zondag 21 juli 2013

Aedh wishes for the Cloths of Heaven

W.B. Yeats

Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you
tread on my dreams.




Kon ik de hemelweefsels vatten:
het vlechtwerk van gouden zilveren licht,
Diepdonkere, verstilde gewaden
van ‘t blauwe uur, deemster, avondschemer,
Die weefsels zou ik leggen waar jij loopt.
Maar ik ben arm, heb slechts mijn dromen
Teder voor je voeten uitgespreid
Stap zacht: ’t zijn mijn dromen die je betreedt...

Vert. CDR

woensdag 10 juli 2013

10 jaar elf



 10 juli 2013
Laten we niet focussen
Op wat je niet hebt beleefd
Op wat je niet hebt geproefd
gehoord, gezien, gelezen

Laten we niet denken
Aan de mensen die je niet hebt ontmoet
Die je niet hebt veranderd,
Alleen al door je lach

Laten we denken
Aan de rijkdom van wie je was
Aan de intensiteit van je korte leven
Laten we stilstaan
Bij waar je wel bent geweest
Bij waar je nu bent:
in ons hart, tot onze laatste adem.

donderdag 13 juni 2013

Examenpoëzie voor lectoren



De schoolstoel leeg, mijn deur is dicht
ik ben nu even uit het zicht:
correcties en ECTS
i-bamaflex, nog een congres, ...
' t is geen verlof, zelfs geen reces
Ik werk nog steeds tot na halfzes
Al ben ik nu even gezwicht
voor ‘t lonken van een nieuw gedicht
en als er dingen zijn die dringen
van groot belang of licht gewicht
stuur mij dan zeker een bericht!

(vrij naar Joke Van Leeuwen)

vrijdag 19 oktober 2012

Sluipwegen van het verdriet, (IV)






Bij 't naderen van de winter zie ik droefenis in de bomen
Hun takken zijn gestrekt, ontdaan van blad en kracht
De hemel is genadig en laat als troost zeer zacht
een witte sluier neer, die doet van lente dromen

Je dood was de natuur die het weer overnam
Je was nu over-leden. De dood die om jou kwam
was ons al aangezegd in duizend kleine tekens
- maar achteraf natuurlijk heeft alles iets profetisch

Een oud verdriet om jou is diep in mij geborgen
En is er deel geworden van lief & leed en zorgen
Die pijn maakt mij ook heel, maakt deel uit van mijn leven
Door alles wat ik voel, kan ik meer liefde geven

Een glimlach of de zon doorbreekt in mededogen
De rouwnevel van grijs die glijdt over mijn ogen
Zo voel ik me gelijk een kale winterboom
En koester ook steeds weer een nieuwe lentedroom


zaterdag 13 oktober 2012

Sluipwegen van het verdriet, (I), (II), (III)





I.
Noem het maar novembergevoel
Hoe regen de ruiten teistert
En storm de bomen doet waaien
Hoe vroeg, hoe laat het donker is
Hoe poezen verdwalen in de mist
Druppels en tranen, eenzelfde potje nat
En mist en gemis alsof ze samen horen
De schimmen in mijn hoofd, de schimmen in de straat
Hoe jij nu onaantastbaar bent, prinsesje van mijn leven
Hoe we je verder blijven verliezen:
De dam 'herinnering' blijkt scheuren te vertonen
Gemis neemt steeds meer warmte in
Hoe we ook vechten tegen het vervagen
Feit is: Je bent geweest, je tijd hier is verleden
Doodgaan is een wet, de gang van alle leven
Versnippering, verlies, de gang van alle dood.


II.
Herinnering is dement
Al voor ik het zelf ben
Nog dragen je kleren
De geur van lieftalligheid
Ik wil me er in begraven
vergeten even het leven van alle dag
Zoals het leven jou vergeten is
Hoe lief je glimlach, hoe wijs je woorden
Ik weet het wel maar kan je niet meer horen
Herinnering is doof en blind en lam
Gevoelloos niet, nee, dat kan ik beamen:
Er groeit geen eelt op de krassen in de ziel.


III.
Het plaatsje dat je inneemt wordt steeds maar kleiner, kind.
Je wordt ook nooit meer ouder, je groeit maar achteruit.
Paniek slaat toe ik zie hoe mager je nu bent
Je lieve lijf, ik kan het niet omarmen
Ik weet niet meer hoe dit omarmen voelt
Je sterke woorden, ik kan ze niet meer horen
Ik weet niet meer precies de klankkleur van je stem
Wie kan me nog vertellen de geuren in je haren
De streling van je huid, je stappen in de gang
Hoe lang duurt afscheid nemen en is het ooit voorbij
Ik wil zo graag bewaren al wat je was voor mij
Ik wil je niet verliezen. Meisje, elfje, spookje, blijf.

 (Eerder gepubliceerd in Nina, Van Halewyck, 2006)


dinsdag 12 juni 2012

Boekenvriend, letterlief

Bibliotheek van de Staten-Generaal, Den Haag (foto Gallimard, via fb)


Op de deur schreef ze: 'hier'
op de muur: 'is'
op de tafel: 'zij'
op de ijskast: 'niet'
op haar boek: 'meer' 

En ze verdween
in het boek

Toen ze opdook
na een dag of drie
las ze de woorden terug
eerst op de ijskast
dan op de tafel
dan op de muur
tenslotte op de deur

Ze veegde de woorden weg

Het boek zette ze terug bij de andere
ze zag het woord op de kaft
en glimlachte
ze wist zich rijker

In welke zin
Dat wist alleen het boek

maandag 4 juni 2012

Credo





Ik weet een god die leeft in ’t diepst van je gedachten
De mens waarnaar je streeft, het beste van jezelf
Het is het beeld van al je dromen, waarden, wensen
Ik respecteer die god, die mens die je wil zijn.

Ik zie een god in vele kleine dingen
In eeuwenoude stenen, in potjes handgemaakt
De warme gloed ook van je herinneringen
In oma’s ring, haar oude kast die kraakt

Ik gruw van God zoals hij werd gemaakt
Op maat van onze hoogmoed
Die goedheid aan macht paart
De God die wordt misbruikt
Om oorlog mee te voeren
Om mensen klein te houden
En vrouwen aan de haard

Er is alleen het eigen stille streven
De sterrenhemel zwijgzaam boven mij
En dichterbij de wijsheid van de bomen
En van de stenen de oneindigheid