Aedh wishes for the Cloths of Heaven

W.B. Yeats

Had I the heavens' embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half-light,
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.

Kon ik de hemelweefsels vatten:
het vlechtwerk van gouden zilveren licht,
Diepdonkere, verstilde gewaden
van ‘t blauwe uur, deemster, avondschemer,
Die weefsels zou ik leggen waar jij loopt.
Maar ik ben arm, heb slechts mijn dromen
Teder voor je voeten uitgespreid
Stap zacht: ’t zijn mijn dromen die je betreedt...

Vert. CDR

When you are old (WB Yeats)

When You Are Old

By William Butler Yeats
 

When you are old and grey and full of sleep,

And nodding by the fire, take down this book,

And slowly read, and dream of the soft look

Your eyes had once, and of their shadows deep;

How many loved your moments of glad grace,

And loved your beauty with love false or true,

But one man loved the pilgrim soul in you,

And loved the sorrows of your changing face;

And bending down beside the glowing bars,

Murmur, a little sadly, how Love fled

And paced upon the mountains overhead

And hid his face amid a crowd of stars.

 ***

Wanneer je oud en grijs aan ‘t haardvuur doezelen zal

Lees bedachtzaam dit vers, bedenk hierbij vooral

Hoe je ogen zo zacht en hun tedere blik

Ooit velen beroerden, en beroerd was ook ik

Men adoreerde je - of deed men maar alsof? -

Je schoonheid, je gratie oogstten één en al lof 

Slechts één hield echt van jou, van je nomadenziel

Je sprankel, je gloed, die hem keer op keer beviel

En staar dan, alleen, in de nagloeiende as

Mijmer triest hoe de Liefde ontmoedigd verdween

Om over de bergen en voorbij de zeeën,
Tussen de sterren te vergeten wie jij was

(vert. CDR)

***

 ...en nog, in de reeks 'oudjes mijmerend aan het haardvuur', deze prachttekst (1578) van Pierre de Ronsard, waarmee hij op de toen zeer respectabele leeftijd van 54 jaar de mooie Hélène tot een erotisch carpe diem trachtte te overhalen. Het hele gedicht, en vooral de laatste zin, heeft de tand des tijds met glans doorstaan.


Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle,
Assise auprès du feu, dévidant et filant,
Direz, chantant mes vers, en vous émerveillant :
« Ronsard me célébrait du temps que j’étais belle ! »

Lors, vous n’aurez servante oyant telle nouvelle,
Déjà sous le labeur à demi sommeillant,
Qui au bruit de Ronsard ne s’aille réveillant,
Bénissant votre nom de louange immortelle.

Je serai sous la terre, et, fantôme sans os,
Par les ombres myrteux je prendrai mon repos ;
Vous serez au foyer une vieille accroupie,
Regrettant mon amour et votre fier dédain.

Vivez, si m’en croyez, n’attendez à demain :
Cueillez dès aujourd’hui les roses de la vie.